Μηχανικές κινήσεις.
Το μυαλό γεμάτο από σκέψεις και το τασάκι στάχτες.
Το μπουκάλι μισογεμάτο και το τσαγερό άδειο.
Κάθε σταγόνα τσάι και μια στιγμή.
Ρουτίνα.
Η κάθε μέρα νωχελική,γεμάτη αννουσιες πράξεις,συνήθειες.
Κάθησα στο παγκάκι και παρατήρησα τους ανρθώπους να πέρνανε,όλοι τρέχαν,βιάζονταν.Καταντήσαμε μια φυλή από robots.Λυπάμαι γι'αυτούς που τρελάθηκαν.
Άπλα δεν μπορούσαν να δεχτούν την πραγματικότητα.Άλλωστε μια χορδή ειναι που μας χωρίζει απ΄την λεγόμενη τρέλα. Οι άνθρωποι μια τσακώνονται,μια βιάζονται,μια ζηλεύουν,μια ψεύδονται και μια χάνονται,είτε ψυχικά είτε σωματικά. Μήπως όμως το ένα συνδέεται άμεσα με το άλλο; Πότε δεν μπόρεσα να χωνέψω πώς δημιουργείται η ζήλια μεταξύ γνωστών.
Τι έχουμε να μοιράσουμε λοιπόν;Ο,τι εχεις,ουσιαστικά,εχω.κι αν δεν το'χω κατι που'ναι δικο μου,έστω και προσωρινά,δεν ειναι δικό σου. Γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε ό,τι είμαστε;
Έχοντας κλείσει μισό χρόνο απόλυτου κενού και 15 χρόνια απόλυτου χάους,μπορώ,το ξέρω.
Κι επίσης ξέρω πως δεν μπορείς να δεχτείς ούτε αυτό.
Άραγε,το χάος είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε "εμείς"; Το χάος ειναι αυτό που μας κάνει να χαιρόμαστε γι'αυτό που είμαστε; Aρκεί μια χαοτική κατάσταση για την κατανόηση του "εγώ" του καθενός απο μας;
Αν παρομοίαζα τη ζωή με βροχή και σκεφτόμουν πως όταν κυκλοφορώ σ'αυτή χωρίς ομπρέλα,όλοι με κοιτάνε λες κι έχω έρθει από άλλο πλανήτη ,θα απογοητευόμουν.Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Ο άνθρωπος δε δέχεται να ζήσει καθε στιγμή της ζωής του. Τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσει πως βρέχει , βγάζει εξω την ομπρέλα κι αρχίζει να τρέχει. Ειρωνεία.
Πάλι τρέχει.Είναι λες και γεννήθηκε για να τρέχει.Να ξεφύγει. Από τί; Απ'τη ζωή. Νομίζει πως τον κυνηγάει για να τον τραβήξει πίσω ενώ αυτή το μόνο που ζητά είναι η συγκατάθεσή του για να συνεχίσει να κυλά.