I never meant to leave the house, you just forgot to lock the door.

Μηχανικές κινήσεις.
Το μυαλό γεμάτο από σκέψεις και το τασάκι στάχτες.
Το μπουκάλι μισογεμάτο και το τσαγερό άδειο.
Κάθε σταγόνα τσάι και μια στιγμή.
Ρουτίνα.
Η κάθε μέρα νωχελική,γεμάτη αννουσιες πράξεις,συνήθειες.
Κάθησα στο παγκάκι και παρατήρησα τους ανρθώπους να πέρνανε,όλοι τρέχαν,βιάζονταν.Καταντήσαμε μια φυλή από robots.Λυπάμαι γι'αυτούς που τρελάθηκαν.
Άπλα δεν μπορούσαν να δεχτούν την πραγματικότητα.Άλλωστε μια χορδή ειναι που μας χωρίζει απ΄την λεγόμενη τρέλα. Οι άνθρωποι μια τσακώνονται,μια βιάζονται,μια ζηλεύουν,μια ψεύδονται και μια χάνονται,είτε ψυχικά είτε σωματικά. Μήπως όμως το ένα συνδέεται άμεσα με το άλλο; Πότε δεν μπόρεσα να χωνέψω πώς δημιουργείται η ζήλια μεταξύ γνωστών.
Τι έχουμε να μοιράσουμε λοιπόν;Ο,τι εχεις,ουσιαστικά,εχω.κι αν δεν το'χω κατι που'ναι δικο μου,έστω και προσωρινά,δεν ειναι δικό σου. Γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε ό,τι είμαστε;
Έχοντας κλείσει μισό χρόνο απόλυτου κενού και 15 χρόνια απόλυτου χάους,μπορώ,το ξέρω.
Κι επίσης ξέρω πως δεν μπορείς να δεχτείς ούτε αυτό.
Άραγε,το χάος είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε "εμείς"; Το χάος ειναι αυτό που μας κάνει να χαιρόμαστε γι'αυτό που είμαστε; Aρκεί μια χαοτική κατάσταση για την κατανόηση του "εγώ" του καθενός απο μας;
Αν παρομοίαζα τη ζωή με βροχή και σκεφτόμουν πως όταν κυκλοφορώ σ'αυτή χωρίς ομπρέλα,όλοι με κοιτάνε λες κι έχω έρθει από άλλο πλανήτη ,θα απογοητευόμουν.Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Ο άνθρωπος δε δέχεται να ζήσει καθε στιγμή της ζωής του. Τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσει πως βρέχει , βγάζει εξω την ομπρέλα κι αρχίζει να τρέχει. Ειρωνεία.
Πάλι τρέχει.Είναι λες και γεννήθηκε για να τρέχει.Να ξεφύγει. Από τί; Απ'τη ζωή. Νομίζει πως τον κυνηγάει για να τον τραβήξει πίσω ενώ αυτή το μόνο που ζητά είναι η συγκατάθεσή του για να συνεχίσει να κυλά.

Το ρολοι. Wednesday, January 06, 2010

Βαδιζοντας νωχελικα και σερνοντας το σωμα της σε δρομους χαμμενων παραδεισων αναρωτηθηκε τι της ειχε μεινει ψαχνοντας τα αλογα του ασπρομαυρου αιδου και μη αντεχοντας πια την πιεση αποφασισε να παρει το τρενο του και να ριξει αγκυρα στο ρολοι.
Ποτε δε θελησε να την καταλαβουν,ηξερε το βαθμο δυσκολιας του.
Ονομασε τον εαυτο της Ιριδα.Ποσο λατρευε αυτο το ονομα;!
Καποτε σκεφτηκε πως ο μονος φιλος που ειχε ηταν η αντιστροφη μετρηση,το μονο πλασμα που την καταλαβαινε πραγματικα.
Ηξερε πως η σωτηρια της βασιζοταν στον Εωσφορο.
Οταν σε λιγο ολα γινουν ιδια θα τον χρειαζεται,το ξερει.
Προσπαθησε να το φωναξει μα φωνη δεν εβγαινε πια απ το στομα της.Την ακουσαν δυο ματια και την αγκαλιασαν.Μαζι της συνεχισαν στο ταξιδι της.
Η Ιρις ειχε νιωσει τον Ερωτα.
Πριν το ρολοι,οταν η αντιστροφη μετρηση δεν ειχε μπει ακομα στη ζωη της.
Ο Ερως πεθανε,σκοτωθηκε,αυτοκτονησε.
Δεν την ενδιεφερε.Το μονο που την απασχολουσε ηταν η απουσια και η νοσταλγια,η υποσχεση του "παντα εδω",του "ποτε",του "τιποτα",του "τα παντα",του "σ'αγαπω"..
Πλασματα βαθια rιζομενα στην ακρη καθε χαμογελου και στην αρχη απo καθε δακρυ της.
Θελησε να τα ξεριζωσει καποτε,μα το μονο που καταφερε ηταν η απομακρυνση καθε ειδους συναισθηματος.
Οταν πια ειχε σηκωσει το κεφαλι απ'το βρεμμενο μαξιλαρι,ειχε ξημερωσει,μα το τρενο ειχε κολλησει στην κορυφη μιας στοιβας ξεραμμενων κλαδιων,και τα αλογα που το εσερναν ειχαν φυγει μακρια .Το ρολοι απειχε 3 χρονια.Τοσο θα εκανε να φτασει εκει αν εσερνε μονη της το τρενο του αιδου που ειχε πλεον αποκτησει εναν κυων.
Το μονο που ηθελε τωρα ηταν αυτα τα δυο ματια διπλα της.Μαζι θα εχτιζαν το τελειο χαμογελο απομακρινοντας τα πλασματα απο καθε ακρη που'χαν στοιχειωσει.
Τα ειχε.Τωρα,τα ειχε.

Ροζ,Tuesday, October 27, 2009

Θάλασσα.Μου λείπει.
Πόσο μου λείπουν οι νύχτες εκεί?!
Ροζ.Όλα έχουν γίνει ροζ.
Πότε δεν ήμουν κοριτσάκι.
Έγινα ροζ.
Ταινίες.Μου'λειψαν οι βραδιές στον κινηματογράφο.
Δε μ'αρέσει ο όρος σινεμά.
Έλα ξανά,ψυθίρησέ μου όλα εκείνα που δεν μπορούσα ν'ακούσω.
Προσπαθώ ν'ακούσω τους άλλους,μα δεν μπορώ..φωνάζουν.
Μόνο ψίθυρους ακούω πια.
Φόβος.Έγινα ροζ.Έγινα αυτο που φοβόμουν,ήρεμος άνθρωπος.
Ήρεμος μεν..παράξενος δε.
Τσάι..Πολύ τσαι!Τόσο που δεν μπορω πια να ξαγρυπνήσω μ'ένα τσιγάρο ακούγοντας τη βροχή δίπλα στο πύλινο τσαγερό.
Πού πήγαν οι φωνές?! Πού πήγαν τα χοροπηδητά?!
Βαρέθηκα να μου λένε πως σκέφτομαι πολύ.
Πού πήγαν οι βραδιές με Johnny Depp και Merenda?!
Καταντήσαμε.Είμαστε αυτό που δε θέλαμε.
Κόμπλεξ.Δεν το βλέπεις?Προσπαθώ να σε σώσω.
Ποιόν δουλέυω?!Ειρωνία.Να σώσω εσένα απ'αυτό που έπρεπε να΄χα σώσει εμένα.
Διαφέρουμε.Εγώ στάθηκα στα πόδια μου.Εσύ τα χάνεις.Ήσουν δυνάτη.Πού πήγες?!
Δάκρυα.Ποτέ.Έχω καιρό να κλάψω.
Εγώ που έκλεγα συνέχεια.Αστείο αλλά δύσκολο.
Πάντα αυτό το αλλά.
Έγινα ροζ.
Αυτό που μου λείπει είναι ο Εωσφόρος.
Μη μου πεις πως δεν μπορούν όλα πάντα να είναι ίδια.
Δεν το ζήτησα.Είπα απλά πως τότε όλα,σχεδόν,ήταν καλυτερα.
Έγινα ροζ.
Γιατί?!